Uitgehongerd

Door op 09 december 2018

Twee glinsterende ogen schitteren in de wachtkamer. Daarachter gaat een staartje snel heen en weer. Een seconde daarop word ik vol enthousiasme begroet door Finn. De jonge kruising (met in ieder geval Beauceron; dat is te zien J) van 3 jaar loopt vrolijk voor me uit. Finn is veel en veel te mager. Je kunt zijn ribben tellen, zijn botten steken uit en als je hem over zijn rug aait zijn alleen zijn wervels te voelen.

“Hij eet prima, hij heeft alleen al twee maanden waterdunne diarree” vertelt zijn bazin. “Daarom komen we nu voor een scopie (camera op een flexibele slang) van zijn maag en darmen” zegt ze overtuigend. Ze heeft een dag vrij genomen en een dik uur autogereden voor ze bij me was. Ze kan het niet meer aanzien en wil vandaag het antwoord…..door middel van de scopie.

 

 

Ik kan me de frustratie en wanhoop volledig voorstellen. Twee maanden geleden woog hij nog 36 kilo en nu komt hij amper boven de 27 uit. Bijzonder om te zien hoe energievol Finn is. Als mens zou ik me helemaal ellendig en slap voelen.

 

Voor mij begint nu de uitdaging. Ik heb zijn gehele dossier van de verwijzend dierenarts gelezen, met zijn bazin gesproken en Finn onderzocht. Er blijven nog een aantal ziekten over die dit probleem kunnen verklaren. En die vind ik niet allemaal met een scopie….De ene ziekte toon ik aan met een bloedonderzoek (moet naar officieel laboratorium gestuurd worden) de overige met een scopie. De rest was al uitgesloten door de dierenarts. De bazin wil een scopie, vandaag! Ze gelooft er heilig in dat daar het antwoord ligt voor Finn. Maar om een hond in slaap te brengen voor een scopie wat achteraf niet nodig was…nee dat voelt niet goed. Ik krijg daar een knoop van in mijn buik, ook al betekent het dat de bazin misschien nog een keer terug moet komen. Dierenwelzijn en onnodige belasting betekenen veel voor mij.

 

Drie dagen later komt gelukkig de verlossing via het bloedonderzoek. Het deel van de alvleesklier wat verantwoordelijk is voor de vertering van het eten werkt bij Finn niet meer. De aandoening heet EPI=exocriene pancreasinsufficiëntie. Voortaan krijgt Finn over alles wat hij eet; van maaltijd tot beloning; alvleesklier poeder (=pancreaspoeder). Twee maanden later komt hij weer op controle. Hij heeft geen diarree meer en is alweer 4 kilo aangekomen. Wat een prachtig resultaat. Vrolijk kwispelend gaat hij weer naar huis. Terwijl hij uit mijn kamer loopt kijken zijn twee glinsterende kraaltjes mij een laatste keer aan. Graag gedaan Finn, ik ben ook blij.  

 

 

Tagged
Alvleesklier
Exocriene pancreas insufficiëntie
Gewichtsverlies
Pancreas
Uitgehongerd
Vermageren
darmen
bloedonderzoek
huisdieren
huisdier
hond